هر روز

زندگی را

هزار گونه

به خلوت خویش ساز می کنم

هر چند که مرگ

سرنوشت خوب من است

وزندگی

به من آلوده شده است

چندان که

من با او هم صدا

به سرودن

خویش کرده ام

ودل تنگی هایم را

در اعماق دره های تن ام

چنان به فراموشی سپرده ام

که نخواهم به یاد آورد

مرگ

سرنوشت خوب من است

چه خوشبخت هستم !

وقتیکه که کفشهایم

به زندگی لبخند می زنند

ومادرم !

که هر شب

 تکه ای از لبخند ماه را

به خاطر من

به کفشهایم  می دوزد

کفشهایم را دوست دارم

چه خوشبخت هستم !

وقتیکه

هر شب یک جفت ستاره

در کفشهایم

متولد میشود

لبخند می زنند

مادرم لبخند می زند 

ومن خود را خوشبخت احساس می کنم

وقتیکه ماه وستاره

در دستان مادرم به خواب می روند

حرف من این است 

گر کفر یا حقیقت محض است این سخن

انسان خداست

آری این است حرف من !"

                                              " احمد شاملو"

دیری ست

در این حوالی

صدای قلب خدا را می شنوم

وتپش قلبش را

با انگشتانم به شمارش می گیرم

این روزها

 آسمان چه اندوهناک

مرا می نگرد

وپرندگان به سوی من مهاجر می شوند

***

وقتیکه نامم را

خدا

فریاد می کند

من او را دوست می دارم

وصدای قلبش را

سروده ای بلند

برلبان خورشید می خوانم

به تمام زبانها

زهر گشته است

جهان

پشت این پنجره

با خوب وبد من قهر گشته است

من دچار تو

جهان دچار تو

وقتيکه
                               *
چشمانم  دور از تو بی سر گشته است

نمی دانم !

چرا؟

 نامت

بر تمام زبانها

زهر گشته است

مگر !

نه اينكه

جهان

پشت اين پنجره

با خوب وبد من قهر گشته است

تقدیم به وحید عزیزم

آه!

مرگ

خوشبختی بزرگيست

که در نبودنت

اتفاق خواهد افتاد

وگورستان

ابديتی دلپذير

برای معشوقه هايت خواهد بود

ای همزاد من !

کوچه های دهکده

سخت دلتنگ شده اند

ومن هنوز

لبريز

از روزهای بودنت

به يک پنجره می انديشم

به يک دهکده

به تو می انديشم

زمانی که در دهکده زندگی را می زیستم  وحید  کسی بود که برایم زندگی را به تر جمه نشسته بود وهم اکنون هم خود در ایتالیا  به دور از من وبرای من زندگی را مصلوب عشق کرده است

        کمی به تو

                          عادت کنم

    این روزها

                         زندگی ام !

دچار تو شده است

           ودختران قبیله ام

آینه هایشان را

                    به خاطر تو

                       به انزوا کشیده اند

       خمیازه های بلند آفتاب

                                در کوچه های بن بست شهر

           این روزها

                                  بی تو

                              چقدر دلگیر شده اند

     وآسمان سقوط می کند

                      به عمیق ترین دره های تن ام

             و تو

                          در رگ هایم جاری خواهی شد  

درست شب  ساعت ۹ بود که خواستم خاطره ای را برای خود زنده نگهدارم  جای شما دوستان خالی همین روز جمعه  ای که گذشت. بود که با چند از دوستان دانشجوی خود عزم بر سفری سیاحتی وزیارتی به ولایت سرپل وامامزاده یحیی(ع) را کردیم  حال  نمی خواهم با توصیف این سفر سرتان را درد بیاورم تنها  به این جمله خود را راضی می کنم که" بسیار خوش گذشت  به طوری که نمی خواستم این لحظات را برایشان پایانی بدانم "اما شب زمانی که در خوابگاه آمدم  وکمی تنها تر از چند ساعت پیش شدم و تصمیم بر سیاه کردن کاغذ سفید دفترم با گره خوردن لحظات را داشتم فهمیدم که دلتنگ  شدم  دلتنگ همین چند ساعت پیش  دلتنگ همان بچه ها همان خنده ها وتمام آن چیز هایی که باعث شده بود او را به فراموشی بسپارم  این او برای من  عزیز است  وقتی که او در کنارم نیست

خوب این هم تقدیم به این روز :

وسپیدار ها

دستان خدا را می بوسند

و من او را

خدای خدایان نامیده ام

که حتی زردتشت

نام اورا بر خود

موهبتی الهی می پنداشت

و رود خانه نام او را

در سینه  دهکده جاری ساخته بود

ومن وتمام بچه ها

نام او را

در خود جار زدیم

دیریست

که به زیر تاریخ انقضای شعر هایم

نام تو را می نویسم

و امضای تو را جعل می کنم

تا شاید

خبر داغ

این روزها مرگ یک شاعر باشد

وشاید هم

تولد یک ستاره

مرا به حال خودم بسپار

تنها برای این که بدانی

قابیل برادرش را

به خاطر تو

دوست نداشت

ومادرم که به خاطر تو

هر شب بر روی پیراهن دختران شهر

ستاره می دوخت

مرا به حال خودم بسپار

تا یک پنجره شوم

و تو از شانه های من بال پرواز بگیری

آینه شوم

 وتو در تک تک سلو لهای من

تکثیر شوی

مرا به حال خودم بسپار

تا شاید تو هم

دلتنگ

نامت شوی

اما همیشه  پرنده ها ی را می دیم که با غرور خاصی بر دل آسمان پرواز می کنند  گویی که تنها آسمان به آنها اجازه پرواز می دهد  وآنها تنها آسمان را دوست دارند !

من دوست داشتم  که تصرفی در آسمان داشته باشم  سهمی کوچک از او داشتم  تا گاهی او را ابری می ساختم  گاهی بارانی و گاهی آفتابی  دوست داشتم اینها همه به اختیار من بود  وحتی اگر هم می توانستم  رنگش را  سیاه می کردم یا سرخ یا سبز  یا سفید سفید ....

اما حالا که از مشهد به سوی بلخ آمده ام  و اولین قدمم را بر دیار خودم نهادم باز به یاد همان جمله افتادم آسمان تنها برای پرنده ها نیست اما حال این را می دانم که آسمان تنها برای پرنده ها  است و اگر تو میخواهی از آسمان سهمی داشته باشی  تو باید پرنده شوی ..... 

سرزمینی داشته باشم

دلتنگ نباشم

دو تا باشم

من و تو 

این روزها خسته ام ولی خسته سفر نه !دلتنگم اما دلتنگ او نه! نمی دانم چرا نه ؟خستگی ام از

دیوارهای شیشه است دیوار های که سالهاست مرا از سرزمینم دور کرده است وسالهاست که تنها بر

روی این دیوارها واژه سرزمین را می نویسنم وبا خود تکرار می کنم .این دیوارها قلب ندارند دلتنگ نمی

شوند حتی سرزمین هم ندارند اما من قلب دارم دلتنگ می شوم از همان دخترک هم شنیده بودم که

می گفت :(شاید ماهی ها هم سرزمینی داشته باشند )