"من با انسان در ابدیتی پرستاره گام می زنم "

شاملو شعر خود را در اختیار انسان گذارده است ،انسانی که فقط در تمامیت قالب انسانی خود می گنجد واز هر نوع مرام یا دسته بندی تهدید کننده گریزان است .(1)

شاملو در شعر خود فلسفه انسان بودن را به تمام انسانها بازگو می کند او انسانی را که – رب النوع همه خداهاست ،فریاد می زند او انسانی را دوست دارد که از ذات پاک تمام خدایان چه خدایان روزگاران قدیم که همین انسان بود که برای خود خدا می آفرید وانسانی که چه بسا امروز خود را خدای خدایان می داند ،آری شاملو انسان را تنها به خاطر انسان بودنش دوست داشت چون اونیز خود را انسان احساس می کرد او انسان را موجودی پاک می دانست ،اوانسان را دوست داشت وبا همین انسانی که رب النوع همه خداهاست در ابدیتی پر ستاره گام می زد ،حرف می زد ،درد لبان خود را با او مشترک می دانست ،در خوردن پیاله ای چای خود را با اوشریک می کرد با ا.می گریست ،لبخند می زد .

شاملو همیشه در تلاش این بود که انسان بودن را بازگو کند چون بر این باور بود که انسان ها هم زاد ابدیت اند وابدیتی که هیچ گاه بدون بودن انسان پایدار نخواهد بود .شاملو در افکارش با این ابدیت بیگانه نبود .

شانلو در قطعه /دیگر تنها نیستم / وفتی که می گوید :

با من از روشنی حرف میزنی واز انسان که خویشاوند  همه خداهاست .

انسان را بزرگ می پندارد آن فدر بزرگ که خویشاوندی خدا را به او نسبت می دهد ،خویشاوندی که مسوولیت  بزرگ را برشانه های انسان احساس می کند ،این انسان باید از روشنی حرف بزند روشنی که امید، زندگی ،عشق،مرگ ،حقیقت را در درون خود پنهان کرده است .این انسان خویشاوندی خدا را زمانی باید پذیرا باشد که روشنی را در یابد به این روشنی عشق بورزد ونقطه معکوس این روشنی را که ظلمت ،تاریکی ،خودستاییفغرور اشت را به فراموشی بسپارد چون خداوند نماد روشنی است وخویشاوندان این خدا که همانا من وتو وتمام انسان ها است باید از روشنی حرف بزنیم .

در اشعار شاملو انسان نقش آینه را دارد که بودن یا نبودن را برای من وتو به تصویر می کشد

آن سوی ستاره من انسانی می خواهم / انسانی که مرا بگزیند /انسانی که من او را بگزینم /انسانی که به دست های من نگاه کند /انسانی که به دست هایش نگاه کنم / انسانی در کنار من تا به دست های انسان نگاه کنیم /انسانی در کنارم ،آینه ای در کنارم/تا در او بخندم،تا در او بگریم

انسان ایده آل در شعر شاملو انسانی است که درد داشته باشد وقتی که از خیابان می گذرد درد قلب رهگذری را که از روبرویش با سرعت می گذرد با ضربان فلب خود احساس کند ،درد را بفهمد ،این انسان ایده آل در شعر شاملو باید خود درد کشیده باشد این انسان باید قلب داشته باشد چون در خیابان هر رهگذر یک انسان است وهر انسان یک قلب دارد اما /برای زیستن دوقلب لازم است /قلبی که دوست بدارد ،قلبی که دوست اش یدارند/ قلبی که هدیه کند ،فلبی که بپذیرد /قلبی که بگوید ،قلبی که که جواب بگوید/قلبیبرای من،قلبی برای انسانی که من می خواهم /تا انسان را درکنار خود احساس کنم.

بله با همین فلب انسانی را که می خواهیم چقدر آسان می توان در کنار خود حس کرد ،انسانی که می توان آن فدر دوست اش داشت که حتی قلب خود را به او هدیه بدهیم واو با همان قلب به ما جواب بگوید دوستت دارم ،تو همان انسانی که من می خواهم .

اما نا امیدی از همین انسان بُعد دیگری است از دوست داشتن این انسان ایده آل ، شاملو به عنوان یک انسان شاید گاهی به سراغ این نا امیدی می رفت یا کسی چه می داند شاید نا امیدی به سراغ شاملو می رفت واز انسانی که این قدر دوستش می داشت که حتی قلبش را  به اوهدیه می کرد رفتاری می دید که قلبش پر از اندوه می شد وآن قدر می گریست بر خیال عبث وبیهوده انسان ایده آل خود که اشک هایش چهره عشق به انسان را پر از آبله می کرد .

دیگر جا نیست / قلبت پر از اندوه است / خدایان همه آسمان هایت / برخاک افتاده اند/ چون کودکی / بی پناه وتنها مانده ای / از وحشت می خندی /وغروری کودن از گریستن پرهیزت می دهد/ این است انسانی که خود ساخته ای / از انسانی که من دوست می داشتم / که من دوست می دارم .

و انگشت به سوی خود می کند وبا همان چشمان اشک آلود می پرسد:

آیا تو همان جلوه های روشنی از تقدیر مصنوع انسان های قرن مایی؟ /انسان هایی که من دوست می داشتم / که من دوست می دارم؟ / دیگر جا نیست / قلبت پر از اندوه است / می ترسی- به تو بگویم – تو از زندگی می ترسی / از مرگ بیش از زندگی / از عشق بیش از هر دو می ترسی .

و سپس شاملو حاضر می شود برای این انسان قربانی بدهد چون برای او تنها" انسان را آرزوست " واین انسان را  که در هوای تازه می خواهد نفس بکشد ،دوست دارد ونمی خواهد یک لحظه از او جدا بماند ،می خواهد به این انسان عشق بورزد ، این انسان را دوست داشته باشد با این انسان قدم بزند ،دستش را در دستان خود به گرمی بفشارد ،اندوه را از قلب او بیرون کند و فاصله خود را با این انسان کمتر کند .

بگذار خون من بریزد وخلاء میان این انسان ها راپرکند

بگذار خون ما بریزد

وآفتاب ها را به انسان های خواب آلود

                                              پیوند دهد.

شاملو به این انسان باور دارد ،به این انسان ایمان دارد ،این انسان خود شاملوست  من وتو ،انسانی با تمام خوبیها وپر از نفرت از تمام بدیها ،انسانی که شاملو از ان سخن می گوید وبرای او شعر می گوید  این انسان به باور او "سرچشمه دریاهاست".

                                        انسان در شعر شاملو به روایت حسن ابراهیمی